Pytań i wątpliwości w tej sprawie jest na pewno więcej. Praktycznie każdy powinien mówić za siebie. Rok 2011 był dla tut. Polonii bardzo lichy gdyż mało ludzi angażowało się a jedynie cyklicznie kilka, tych samych rodzin, coś tam usiłowało zrobić. Ostatnie spotkanie z ks.Ostrowskim było całkowitą klapą i mnie osobiście wstyd za moich rodaków, znajomych którym zabrakło silnej woli na kontynuację naszej polonijnej sprawy. Mam nadzieję, że rok 2012 będzie lepszy i wszystko wróci do normy i nasze polskie tradycje jak np. organizowanie Mikołaja, Jasełek, zabawy sylwestrowej  będzie kontynuowane. Jak na dzień dzisiejszy nie widzę większego zainteresowania mszą w j.polskim. Smutne ale prawdziwe.

Pozdrawiam

Troche mnie nie bylo tutaj, ale juz jestem. Poczytalem sobie to i owo i trafilem na Apel p.Stefana w ktorym zwraca sie do okolicznej Polonii o przybycie na ... polskojezyczna msze swieta oraz spotkaniu autorskie z duszpasterzem, ktory przylecial z dala (nie pisze skad) oferujac troche polskosci. Dalej mamy mini relacje z tej uroczystosci i tutaj pelen szok! Na zdjeciu praktycznie nie ma ludzi. To u mnie w domu w sobotni wieczor jest wiecej osob. Teraz pytanko: Po jaka cholere draznicie swego Biskupa skamlac o polskiego ksiedza skoro ten temat Was nie interesuje??? To tak z nudow? Moze jest w tej grupie ktos z jajami i mi na to odpowie?

Pozdrawiam,

 Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

  
Pan jest blisko. I święta już blisko.
Przychodzimy dzisiaj do kościoła. Tutaj serce trzeba kierować ku górze, ku Panu Bogu!

Światło Adwentowe przypomina nam o obecności Chrystusa i Jego Niepokalanej Matki. Podczas Mszy Świętej spotykamy się z Chrystusem, który mówi: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia” (J 8, 12).
W świetle Chrystusa ma dokonywać się przemiana ludzkiego – naszego! – serca: z serca grzesznego, pogańskiego, zaciemnionego niewiernością, lenistwem, pożądliwością, głupotą, na serce czyste, mądre, promieniujące łaską – święte!

Trzeba więc w każdej Mszy Świętej uczestniczyć z najwyższym szacunkiem, z pobożnością, w skupieniu i z sercem czuwającym i dyspozycyjnym, aby to wspaniałe działanie łaski Chrystusa przyjąć i z nim współdziałać – tak jak Matka Najświętsza przyjęła działanie Bożej łaski i z nią współdziałała.

Z przemienionym tutaj sercem mamy iść w nasze codzienne konteksty, aby tam – w domu, w rodzinie, w pracy, w sąsiedztwie – poprzez dobre czyny i dobre słowa dawać wobec świata odważne i przejrzyste świadectwo Chrystusowi. A w ten sposób staną się faktem słowa Chrystusa – do nas i o nas: „Wy jesteście światłem świata. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” [Mt 5, 14.16].

Jak nieskończenie wielką i zaszczytną jest sprawą uczestniczyć we Mszy Świętej, w tajemnicy Chrystusowej Ofiary, o której przypomina nam – zgodnie z Tradycją i zgodnie z przykładem naszego Ojca Świętego Benedykta XVI – Krzyż postawiony w samym centrum ołtarza.

Pan jest blisko. I święta już blisko.
Trzeba zatem duszę przygotować, oczyścić, uświęcić!
Sprawa fundamentalna: czyste serce!

Psalmista pyta i odpowiada:

   „Kto wstąpi na górę Pana,
   kto stanie w Jego świętym miejscu?
   Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca” (Ps 24, 3-4).

Czyste serce. Skarb nieoceniony! Pan Jezus mówi: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą” [Mt 5, 8].
Ludzie czystego serca są błogosławieni, szczęśliwi! Spokojnie żyją, spokojnie zasypiają, spokojnie umierają. Św. Jan Maria Vianney, wierzący proboszcz z Ars, mówił: „Jeśli ktoś ma serce czyste i zjednoczone z Bogiem, odczuwa szczęście i słodycz, które go wypełniają, doznaje światła, które nad podziw go oświeca”.

Czyste serce to owoc dojrzałych decyzji człowieka realizującego dobro i tylko dobro. Czyste serce to owoc oczyszczającego działania Boga, łaski uświęcającej – jeśli człowiek pobłądził i do Boga wraca przez dobrą szczerą spowiedź, która otwiera nam drogę do nieskończonych bogactw ołtarza Pańskiego.

Zawsze jest czas stosowny, aby się nawrócić, aby z drogi grzechu zawrócić, aby do Boga wrócić, aby dać się oczyścić.
Pisał św. Brat Albert: „Pan Bóg wie dobrze w jakim nikczemnym garnku dusze nosimy, dlatego dał spowiedź jako krynicę, żebyśmy się w niej myli, bo życie brudzi każdego jak błoto” (Św. Albert Adam Chmielowski, List).

Kodeks Prawa Kanonicznego stanowi:

„Kan. 960. Indywidualna i integralna spowiedź oraz rozgrzeszenie stanowią jedyny zwyczajny sposób, przez który wierny, świadomy grzechu ciężkiego, dostępuje pojednania z Bogiem i Kościołem.
Kan. 988 § 1. Wierny jest obowiązany wyznać co do liczby i rodzaju wszelkie grzechy ciężkie popełnione po chrzcie, a jeszcze przez władzę kluczy Kościoła bezpośrednio nie odpuszczone i nie wyznane w indywidualnej spowiedzi, które sobie przypomina po dokładnym rachunku sumienia.
§ 2. Zaleca się wiernym, by wyznawali także grzechy powszednie”.

W Sakramencie Pokuty najważniejszy jest Pan Jezus, Jego działanie, Jego łaska. I właśnie dlatego tak ważna jest nasza rola. Sakrament Pokuty nie jest obrzędem magicznym, ale wymaga naszej odpowiedzialnej współpracy. Pan Jezus traktuje nas poważnie! Krótko mówiąc: trzeba się do spowiedzi dobrze przygotować, trzeba Pana Boga za wszystkie grzechy przeprosić, trzeba się w konfesjonale szczegółowo, dobrze i szczerze wyspowiadać z wszystkich grzechów, po spowiedzi trzeba Panu Bogu wdzięcznym sercem podziękować za łaskę przebaczenia i naprawić wyrządzone zło.

To dobroczynne spotkanie z miłosiernym Chrystusem realnie, w prawdzie, dokonuje się przez dobrą, szczerą, pokorną spowiedź: w Sakramencie Pokuty. Ale najpierw trzeba uznać się za grzesznika. Trzeba się odważyć uznać i wyznać: ja jestem grzesznikiem, ja zgrzeszyłem.
Matka Boża mówi nam ważne słowo, pełne matczynej troski: oczyść się!
Trzeba się na uroczystość Bożego Narodzenia przygotować. Trzeba duszę oczyścić, uporządkować, wystroić!
Zdejm z siebie, zrzuć z siebie ciężar twoich grzechów, abyś godnie, z sercem czystym, ukląkł przed nowonarodzonym Panem!
Więc? Przed świętami idę do spowiedzi i modlę się:

„Obmyj mnie zupełnie z mojej winy
i oczyść mnie z grzechu mojego!
Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty,
obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję.
Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste”
(Ps 51, 4.9.12).
   
Jak się dobrze wyspowiadać?

Kościół nam z troską precyzuje, że mamy spełnić pięć warunków. Oto one:

• rachunek sumienia,


• żal za grzechy,


• mocne postanowienie poprawy,


• szczera spowiedź czyli wyznanie grzechów,


• zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu.

Krótko rozwińmy każdy z tych punktów.

1. Rachunek sumienia. Powinien być dokładny, szczegółowy, dotyczący wszystkich dziedzin naszego życia, dotyczący sfery myśli, słów i czynów oraz zaniedbań w realizacji dobra. Dla uczynienia dokładnego rachunku sumienia pomocne może być dla nas skorzystanie z różnych schematów zawierających szczegółowe pytania. Na rachunek sumienia trzeba poświęcić trochę czasu, w spokoju i w skupieniu, bez pośpiechu. Nieporozumieniem byłoby zaraz po wejściu do kościoła patrzeć, gdzie jest najkrótsza kolejka, aby jak najszybciej dostać się do konfesjonału. Nie chodzi o to, aby jak najszybciej dostać się konfesjonału, ale chodzi o to, aby wyspowiadać się dobrze, szczerze i dokładnie – ze wszystkich grzechów.

2. Żal za grzechy. Powinien być szczerą modlitwą, przeproszeniem Pana Boga za popełnione przez nas zło. Trzeba więc przed spowiedzią się szczerze do Pana Boga pomodlić i powiedzieć to Panu Bogu: Panie Boże, z miłości ku Tobie żałuję za wszystkie moje grzechy!

3. Mocne postanowienie poprawy. Aby spowiedź była ważna trzeba w swoim sercu wyraźnie postanowić poprawę, to znaczy podjąć wyraźną decyzję zerwania z grzechem i zerwania z okolicznościami, które mnie do grzechu prowadzą. Tu warto przypomnieć, że samo dobrowolne narażanie się na grzech ciężki już jest grzechem ciężkim. Mocne postanowienie poprawy to decyzja, wybór dobra i tylko dobra. To muszę Panu Bogu jasno i szczerze powiedzieć: Panie Boże, nie chcę więcej grzeszyć, chcę czynić dobro i tylko dobro.

4. Szczera spowiedź czyli wyznanie grzechów. Mamy obowiązek wyznać w konfesjonale wszystkie grzechy ciężkie. Wyznawajmy także grzechy powszednie, tym bardziej, że niestety coraz więcej osób zatraca wrażliwość sumienia i to, co jest grzechem ciężkim, traktują jak sprawę błahą. Przy wyznawaniu grzechów ciężkich obowiązuje nas tzw. integralność wyznania czyli całościowość. Co to znaczy? Mamy wyznać dokładnie grzechy podając spowiednikowi trzy sprawy: jaki grzech, ważniejsze okoliczności i liczbę grzechów. Trzymajmy się z wielką dokładnością tych zasad, aby kapłan nie musiał się dopytywać i abyśmy ustrzegli się niebezpieczeństwa świętokradzkiej spowiedzi. Zawsze spowiadajmy się dokładnie i szczerze, tak jakby to była ostatnia spowiedź w naszym życiu.
 

5. Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu. Częściowo polega na dokładnym odprawieniu pokuty, którą daje nam kapłan. Ale obowiązek zadośćuczynienia to także: oddanie rzeczy skradzionej, wyrównanie krzywd materialnych czy moralnych wyrządzonych innym, odwołanie oszczerstwa, przeproszenie tych, których obraziliśmy czy skrzywdzili. I tym podobne.

Pięć warunków dobrej spowiedzi: rachunek sumienia, żal za grzechy, mocne postanowienie poprawy, szczera  spowiedź czyli wyznanie grzechów, zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu. Te wszystkie pięć warunków spełniajmy przy każdej spowiedzi z wielką dokładnością, abyśmy po każdej spowiedzi mieli moralną pewność, że spowiedź była ważna i łaska przebaczenia skutecznie oczyściła nasze serca z grzechów.

Na początku, przed wyznaniem grzechów, należy powiedzieć kapłanowi: kiedy była nasza ostatnia spowiedź, czy odprawiliśmy zadaną pokutę i czy nie zatailiśmy jakiegoś grzechu.
  
Wielka i ważna sprawa: duszę oczyścić. Najważniejsza sprawa!

Mówi Chrystus: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” (Mt 16, 26).

A św. Piotr dodaje z troską: „Z łagodnością i bojaźnią Bożą zachowujcie czyste sumienie” (1 P 3, 16).

Maryjo, Ucieczko grzeszników, Matko nasza, pomóż nam wyspowiadać się szczerze.

Każdy konfesjonał jest szeroko otwartą bramą ku Bogu bogatemu w miłosierdzie. Pan Bóg czeka…

Pan jest blisko. I święta już blisko.

Trzeba zatem duszę przygotować, oczyścić, uświęcić. Przed świętami wyspowiadajmy się szczerze, abyśmy mogli z czystym sercem z radością uklęknąć przed nowonarodzonym Chrystusem.

„Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić” (Łk 5, 12).

 Amen.

Ks. Jacek Bałemba SDB

http://novushiacynthus.blogspot.com/2011/12/proste-kazanie-przedswiateczne-o-dobrej.html

Adwent rozpoczął się wezwaniem do czujności serca, aby Pan, gdy powróci, zastał nas przygotowanych. W jaki sposób mamy czekać pośród zgiełku tego świata? Jak mamy się zatrzymać i wyciszyć? Pouczająca może być historia o turyście i pustelniku ze zbiorku "Notki" Kazimierza Wójtowicza. 

Pewnego razu turysta zagadnął pustelnika: "Jaki sens ma twoje życie w ciszy i samotności?". Pustelnik czerpał właśnie wodę z głębokiej studni. Odpowiedział: "Spójrz do studni, co tam widzisz?". "Nic" - odparł zdumiony gość. Po pewnym czasie mnich ponowił prośbę. Turysta nachylił się: "O, teraz widzę siebie!".  Kiedy przed chwilą czerpałem wodę - wykłada spokojnie pustelnik - zmąciłem ją, zakłóciłem jej spokój. Teraz już się ustała. I to jest doświadczenie ciszy: oglądanie samego siebie."

Adwent nazywany jest ''cichym czasem'' – stade Zeit. Jest to bowiem okres, gdy przyroda odpoczywa, a ziemię pokrywa śnieg. Na wsi nie można pracować na dworze i wszyscy muszą być w domu. 

„Domowa cisza dzięki wierze staje się oczekiwaniem na przyjście Pana, radością z Jego obecności – powiedział Ojciec Święty. – Tak powstały te wszystkie melodie, te wszystkie tradycje, które trochę ''uobecniają niebo na ziemi''. Cichy czas, czas wyciszenia. 

Dziś Adwent jest często czymś wprost przeciwnym: czasem niepohamowanej aktywności, zakupów, sprzedaży, bożonarodzeniowych przygotowań, wystawnych przyjęć itd. Tak jest i u nas. Jak jednak widzieliście, ludowe tradycje wiary nie zanikły, a nawet zostały odnowione, pogłębione, zaktualizowane. 

W ten sposób tworzą wyspy dla duszy: wyspy ciszy, wyspy wiary, wyspy dla Boga w naszym czasie, a to wydaje mi się bardzo ważne. I musimy podziękować wszystkim, którzy to robią: w rodzinach, w kościołach. Są to grupy profesjonalne czy bardziej amatorskie, ale wszyscy robią to samo: uobecniają rzeczywistość wiary w naszych domach, w naszym czasie. Miejmy nadzieję, że również w przyszłości ta siła wiary, jej widoczność pozostanie i pomoże iść dalej, jak chce Adwent, w stronę Pana”. 

http://www.radiovaticana.org/pol/Articolo.asp?c=543300

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Anglicy wykorzystają energię powstałą w procesie kremacji zwłok

Aktualizacja: 2011-11-27 

Kremacja (od łac. wyrazu cremare) oznacza czynność palenia ciał ludzkich po śmierci zamiast ich grzebania. Krematorium zaś to miejsce, w którym to palenie się odbywa. Zwyczaj palenia ciał sięga czasów pogańskich, bo pierwsi ludzie palenia ciał nie znali; oddawali ziemi, co z ziemi powstało.

Nawet i u pogan, jak Rzymian, Greków, Egipcjan, zwyczaj ten początkowo nie był znany. (Por. “Ateneum kapłańskie” z 1909 r., [art.] pt. Kremacjonizm w świetle nauki i wiary s. 197). Dopiero na skutek błędnych teoryj, głoszonych przez filozofów greckich, że dusza ma naturę ognia, i że płomień ułatwia jej wyjścia z ciała, palenie ciał weszło w zwyczaj. Dowodziło więc palenie spaczenia pojęć, upadku cywilizacji, a nie postępu i umoralnienia.

Chrześcijaństwo otoczyło ciała zmarłych czcią religijną i szacunkiem największym. Pierwsi chrześcijanie chowali zwłoki najprzód w katakumbach – a to w czasach prześladowań, – późniejsi grzebali i do dzisiaj grzebią na miejscach do tego przeznaczonych – cmentarzach, a czynią to w ślad za Chrystusem, który również w grobie był pochowany, z grobu powstał, aby wstąpić do nieba. Wypadało, by i naśladowcy Jego w ziemi byli chowani i tam dnia swojego zmartwychwstania oczekiwali. (Por. Ks. Szcześniak, Dzieje Kościoła, 1902, t. I, 11). Nie sprzeciwia się wprawdzie palenie ciał żadnemu dogmatowi wiary naszej (por. Wernz, Jus Decretalium, t. IV), w mocy Bożej jest i cząstki spalonych ciał odnaleźć i życie im przywrócić, sprzeciwia się jednak katolickiej dyscyplinie kościelnej i liturgii. Te bowiem do chowania ciał w ziemi, a nie do ich palenia się stosują. Przyjęcie palenia ciał równałoby się liturgicznej negacji, obrazowemu – jakby zabiciu dogmatów nieśmiertelności duszy i zmartwychwstania ciała.

Palenie ciał, przez 18 wieków Chrześcijaństwa prawie nie praktykowane, dopiero w ostatnich czasach przez wrogów Kościoła zostało odnowione. Początek palenia ciał w nowszych czasach datuje się od Rewolucji Francuskiej. W 1794 r. widzimy pierwszego trupa, wleczonego na spalenie przez dziki tłum. Ale nie cała Francja zwyczaj ten przyjmuje. Przeciwnie; nawet w szeregach republikanów słychać głosy oburzenia. Naogół uważano coś nieludzkiego w tym gwałtownym niszczeniu ciał zmarłych przez ogień. Zjawia się w tym czasie kilka dzieł, traktujących o paleniu ciał, ale autorowie ich nie mogą zataić, że bądź co bądź grzebanie ciał w grobach milszym jest dla ludzkiej natury. (Por. Mulot, Discours sur les sépultures; Girard, Des tombeaux ou de l’influence des institutions funébres sur les moeurs). Za Bonapartego palenie ciał poszło w zapomnienie. Ale sprawa ta na nowo się odradza około 1850 r. w Niemczech, a stąd przenosi się do Włoch i do Anglii. Zwolennicy palenia domagają się wprowadzenia tego zwyczaju w imię zdrowia publicznego, ale już w ich akcji nie widać siły, życia i organizacji, choć idea sama nie zamiera.

Społeczeństwa jednak miały się na baczności. Duchowieństwo świeckie i władze śledziły działalność masonów, występujących przeciw cmentarzom, a w obronie palenia, i ruchy ich paraliżowały. Toteż masoneria sprawy nie zasypiała. Z Mediolanu od r. 1870 idea palenia rozchodziła się coraz dalej, tak że dzisiaj na kontynencie europejskim nie ma tylko krematoriów w Polsce, w Rosji, państwach bałkańskich, w Holandii i Belgii. W innych miejscach kremacja czasami bywa w użyciu, a nawet, jak we Włoszech, jest formalnie przez władzę królewską zatwierdzona.

Na skutek szerzącego się zła wyszła wreszcie opinia i z Watykanu z d. 19 maja 1886 r. i z 27 czerwca 1892 r. zabraniająca katolikom należenia do stowarzyszeń, które wzięły sobie za zadanie szerzenie idei palenia ciał, jak również zabroniła udzielania pogrzebu tym, którzy “propria voluntate et in hac voluntate perseverantes usque ad mortem [(z własnej woli i w tej woli trwając aż do śmierci)] nakazali się spalić”. (Por. Wernz, Jus Decretalium, t. IV, 773; Aichner, Compendium juris eccl., § 205). Przez Leona XIII kremacja, jako “detestabilis abusus [(odrażające nadużycie)]” napiętnowaną została.

Takie są pokrótce losy kremacji, cele i czyny osób ją rozszerzających. Z tego wynika, że kremacja to owoc bezbożnej sekty masonów, która jak wiadomo postawiła sobie w planie walkę z katolicyzmem.

ks. Aleksander Fajęcki

(Por. “Przegląd kościelny” z 1887, Poznań, [art.] pt. O paleniu ciał; “Przegląd katolicki” z 1879 r., Warszawa, [art.] pt. Najazd na umarłych; Za i przeciw w kwestii palenia zwłok ludzkich, tłum. z włosk. “Civilta Cattolica”; “Revue de Fribourg”, styczeń z 1908 r. art. pt. De la Crémation i specjalne dzieło pt. Inhumation et Crémation par le Dr. Is. Bauvens, 2 t., Bruxelles 1891; Flügge K., Zarys higieny, tłum. Dr. Wład. Chodecki, Warszawa 1910).

Artykuł z “Podręcznej Encyklopedii Kościelnej”

http://www.youtube.com/watch?v=iEJn3SvnQlY&feature=player_embedded 

Pobity przez policjanta, usłyszał wyrok 

Wśród osób skazanych po zamieszkach w Warszawie w Święto Niepodległości jest mężczyzna, którego pobił nieumundurowany policjant. 

Sprawa stała się głośna, gdy portal Nowy Ekran opublikował relację jednego ze swoich blogerów. Zarejestrował on na ulicy Poznańskiej w Warszawie jak grupa policjantów zatrzymuje kilkanaście osób. Jeden z funkcjonariuszy bije zatrzymanego, który nie stawia oporu. Przejdź do tego fragmentu nagrania. 

Pobity przez policjanta Daniel K. był jedyną osobą, która usłyszała zarzut naruszenia nietykalności osobistej policjanta. Pozostałe osoby oskarżono o dużo poważniejsze przestępstwo - czynną napaść na funkcjonariusza. Mieszkaniec Trzebnicy został skazany na trzy miesiące pozbawienia wolności. Zapowiada odwołanie. 

Według rzecznika warszawskiej policji Macieja Karczyńskiego, Daniel K. już wcześniej szarpał się z policjantem. - Potwierdziliśmy jego tożsamość i zawiadomiliśmy o tym sąd - powiedział tvnwarszawa.pl. Inną wersję wydarzeń przedstawia K. w rozmowie z Gazetą Polską. Przekonuje, że w miejscu, w którym doszło do zdarzenia znanego z filmu, znalazł się kiedy chciał opuścić ogarnięty zamieszkami plac Konstytucji. Miał iść w miejsce zbiórki ustalone z innymi osobami z autokaru, którym przyjechał do Warszawy. Zapewnia, że nie atakował policji. 

To jego kopał w twarz policjant sadysta! 
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=X-BUCmSBwxY 

Opisywanej przez Karczyńskiego szarpaniny nie widać na filmie zarejestrowanym przez użytkownika Nowego Ekranu. Daniel K. jest uchwycony na nagraniu krótko przed akcją policji. Nie wyróżnia się swoim zachowaniem. Grupa, w której się porusza nie jest w tym momencie agresywna. 

Funkcjonariusz, który pobił Daniela K. i zeznawał przeciwko niemu, jest na zwolnieniu lekarskim (ma uraz ręki). Komendant Główny Policji Andrzej Matejuk zapowiedział, że zostanie zawieszony. Toczy się w jego sprawie prokuratorskie śledztwo. 

rp.pl 
http://www.rp.pl/artykul/92106,758082-Pobity-przez-policjanta--uslyszal-wyrok.html