“Nielegalne” znicze i kwiaty przed Pałacem

 Aktualizacja: 2010-11-1 8:20 pm

Śmierć obrońcy krzyża

 Aktualizacja: 2010-09-26 7:13 pm

Usunęli Krzyż sprzed Pałacu

Aktualizacja: 2010-09-16 4:25 am

Savonarola na Krakowskim Przedmieściu

Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, 26-08-2010

Przeciwnicy krzyża nie zdają sobie sprawy, jak bardzo naśladują ideologów z epoki Stalina i Jaruzelskiego. Urban powinien pobierać tantiemy za naśladownictwo, np. od Katarzyny Wiśniewskiej czy ks. Kazimierza Sowy.

Po felietonie pt. Po której stronie barierek stałby ks. Popiełuszko dostałem wiele listów, w tym - co szczególnie cieszy - od duchownych z różnych diecezji i zgromadzeń zakonnych. Jeden z nich, który z księdzem-męczennikiem odbywał służbę wojskową w kleryckim batalionie w Bartoszycach, napisał. "Gdyby dziś Alek żył (takie wtedy imię nosił Jerzy), to z pewnością stanąłby w tym samym miejscu, co jego przyjaciel ks. Małkowski. I byłby tak samo lżony przez dziennikarzy jak 26 lat temu. Czy ktoś jeszcze pamięta artykuł Jerzego Urbana pt. >>Seanse nienawiści<<, opublikowany w pewnym tygodniku? Przecież niektóre obecne publikacje to wręcz kopia tego artykułu".

Idąc za tym listem, sięgnąłem po ten artykuł i sam się zdumiałem. Zacytuję tylko krótkie fragmenty: "W inteligenckiej części warszawskiego Żoliborza stoi kościół ks. Jerzego Popiełuszki - obok św. Brygidy w Gdańsku najbardziej renomowany klub polityczny w Polsce. (...) Co tam więc robi natchniony polityczny fanatyk, Savonorola antykomunizmu? (...). Jednym słowem, ten mówca ubrany w liturgiczne szaty nie mówi niczego, co byłoby nowe lub ciekawe dla kogokolwiek. Urok wieców, jakie urządza, jest całkiem odmiennej natury. Zaspokaja on czysto emocjonalne potrzeby swoich słuchaczy i wyznawców politycznych. W kościele księdza Popiełuszki urządzane są seanse nienawiści. Mówca rzuca tylko kilka zdań wyzbytych sensu perswazyjnego oraz wartości informacyjnej. On wyłącznie steruje zbiorowymi emocjami".

Rzeczywiście, wypisz, wymaluj jak artykuł z "GW"czy gadka-szmatka w TVN Religia. Wystarczy w miejsce słów "kościół na Żoliborzu" wpisać słowa "krzyż na Krakowskim Przedmieściu", a w miejsce nazwiska ks. Popiełuszki nazwisko ks. Małkowskiego, a wszystko pasuje idealnie. Urban ma prawa autorskie do swego felietonu, więc powinien pobierać tantiemy za naśladownictwo, np. od Katarzyny Wiśniewskiej czy ks. Kazimierza Sowy. Wyjątkowo swojsko zabrzmiało mi porównanie do Savonaroli.
 
Zaraz, zaraz, kto to ostatnio użył takiego określenia? Ależ oczywiście, sam ks. Andrzej Luter, kandydat na kapelana prezydenta RP. A gdzie tak napisał?

Oczywiście w gazecie, która - jak sam utrzymuje - żadnym kłamstwem i żadną nienawiścią nigdy się nie skalała. Chodzi o artykuł, który powstał na specjalne zlecenie, a w którym był łaskaw w swym kapłańskim miłosierdziu zaatakować moją skromną osobę, porównując ją do gorliwego dominikanina z Florencji. W mniemaniu autora paszkwilu i jego zleceniodawców artykuł miał być "ciosem na odlew", a w rzeczywistości stał się dużym pochlebstwem. Albowiem organizatorzy egzekucji na Piazza Della Signoria za defraudacje kościelnych majątków nie cieszą się po pięciu wiekach w Toskanii dobrą sławą, ale za to ich ofiary tak.

Nawiasem mówiąc, gdyby ks. Luter był uczciwym kapłanem, to powinien też za tantiemy zapłacić. A ma z czego, bo wiadoma redakcja swoim "cynglom", zwłaszcza tym w koloratkach, płaci suto. Jeśli jednak tego nie zrobi, to znaczy, że jest plagiatorem, a to nie przystoi temu, kto będzie święcić wielkanocne jaja w Pałacu Prezydenckim.

Wszystkim, którzy nadal zastanawiają się, po której stronie barierek stanąć, polecam przemyślenia Janusza Horoszkiewicza, potomka ofiar ludobójstwa.

"Wszystko co banderowcy mogli, wszystko co przypominało Polskę, zniszczyli. Czasy były straszne, krzyża nikt nie bronił. Jego zniszczenie nie sprawiało żadnej trudności - krzyż jednak przetrwał, podobnie jak kilka innych w okolicy. Nawet banderowcy powracający po wymordowaniu polskich wsi nie odważyli się go ruszyć. Potem przyszły kołchozy i ateizm państwowy, a krzyż dalej stał. Wielkie ciągniki gąsienicowe starannie oborywały pola, ale krzyża nie uszkodzili, traktorzyści doświadczeni przekazywali młodym, jak mają jechać, aby ogromnymi pługami go nie zaczepić. Kiedy w Moskwie zaprojektowano meliorację i prostowanie dróg, to krzyż stał na środku
drogi. Więźniowie pracujący przy drodze wykopali krzyż i odłożyli na bok. Ktoś w nocy krzyż na nowo zakopał, a pop wołał: >>Ręce precz od Polskiego Krzyża, bo z cerkwi wyklnę<<. I tak krzyż przetrwał. Oby tak było także na Krakowskim Przedmieściu".

Na koniec inna refleksja. Minęły trzy lata, odkąd co tydzień piszę felietony do "Gazety Polskiej". Dlatego też bardzo cieszę się z sukcesu naszego tygodnika, którego nakład wzrósł w ostatnim czasie - uwaga! - prawie o 50 proc. To rekord na polskim rynku wydawniczym. Cieszy to tym bardziej, że osoby z nim związane są niemiłosiernie atakowane przez poprawne politycznie media.

Cieszę się również z tego, że wzrasta nakład "Gościa Niedzielnego", który wśród tygodników pokonał nawet "Politykę"i "Newsweeka". Za to na łeb, na szyję poleciało "Wprost"Tomasza Lisa. Z kolei niewielu nowych czytelników zyskał lewicowy "Przegląd"i lewicujący (że tak to nazwę) "Tygodnik Powszechny". I to pomimo ogromnej akcji promocyjnej tego ostatniego. Takie efekty daje zarozumiałość, a także smutne rekordy wazeliniarstwa osiągane przez jego niektórych redaktorów. Podlizują się oni zarówno obozowi rządzącemu, jak i swemu właścicielowi, którym nie jest już - jak niektórzy błędnie sądzą - kuria krakowska, ale koncern medialny ITI. Tygodnik ten, uchodzący dotychczas za niezależny, sprzedał się bowiem całkowicie, nawet się przy tym nie rumieniąc.

Drodzy czytelnicy "Gazety Polskiej", cieszmy się więc wspólnie i nadal pytajmy w kioskach o nasz tygodnik.

ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski

Smoleńsk to zbrodnia z zimną krwią

71-latek zbezcześcił tablicę na Pałacu Prezydenckim

Foto: PAP/Radek Pietruszka

Tak wygląda tablica po ataku starszego mężczyzny

Stołeczna policja zatrzymała 71-letniego mężczyznę, który w wtorek po południu rzucił słoikiem z nieczystościami w tablicę na Pałacu Prezydenckim, upamiętniającą katastrofę samolotu prezydenckiego pod Smoleńskiem.

Foto: PAP/Radek Pietruszka Straż Miejska prowadzi zatrzymanego

Jak powiedział Mariusz Mrozek z zespołu prasowego Komendy Stołecznej Policji, mężczyznę zatrzymali strażnicy miejscy i to oni przekazali go policji. "Jest teraz w naszej dyspozycji. Próbujemy ustalić motywy jego działania" - dodał.

Mężczyzna nie był wcześniej karany. Jak zaznaczają policjanci, w chwili incydentu prawdopodobnie nie był też pijany. Będzie to jednak sprawdzane.

Na razie nie wiadomo czy i jakie usłyszy zarzuty. Zniszczenia mienia na kwotę poniżej 250 zł jest wykroczeniem, powyżej - tej kwoty - przestępstwem.

"Na razie za wcześnie by o tym mówić, to starszy człowiek. Musimy dowiedzieć się dlaczego to zrobił, ustalić czy szkody są trwałe" - podkreślają policjanci.

Pamiątkową tablicę z szarego granitu odsłonięto w miniony czwartek. Znajduje się na niej krzyż, a poniżej napis: "W tym miejscu w dniach żałoby po katastrofie smoleńskiej, w której 10 kwietnia 2010 roku zginęło 96 osób - wśród nich prezydent RP Lech Kaczyński z małżonką i były prezydent RP na uchodźstwie Ryszard Kaczorowski, obok krzyża postawionego przez harcerzy gromadzili się licznie Polacy zjednoczeni bólem i troską o losy państwa".

bat (PAP

Duchowni w obronie pamięci ofiar katastrofy

Dziwna tablica

Cezary Czerwiński, czw., 12/08/2010 - 11:52

Kogo upamiętnia właśnie wmurowana tablica? Aby się o tym przekonać, wystarczy przeczytać to, co jest na niej napisane:

"W tym miejscu, w dniach żałoby po katastrofie smoleńskiej, w której zginęło 96 osób wśród nich prezydent Lech Kaczyński z żoną i były prezydent RP na uchodźstwie Ryszard Kaczorowski obok krzyża postawionego przez harcerzy gromadzili się licznie Polacy zjednoczeni bólem i troską o losy państwa."

A zatem jest to upamiętnienie żałoby, a nie tych, którzy zginęli w katastrofie. Ci, co zginęli, są na drugim planie. Bezpośrednio mówi się o tych, którzy przychodzili pod Pałac Prezydencki. Tablica nie mówi nawet o oddawaniu hołdu tym, co zginęli, a o "bólu i trosce o państwo". A przecież nie to było główną intencją gromadzących się pod pałacem ludzi, lecz oddanie hołdu parze prezydenckiej.

Dziwne jest też miejsce wmurowania tablicy - oddalone od "oficjalnej" części pałacu. Jest to skrajna część skrzydła (oficyny) pałacu, przylegająca do hotelu Bristol. "W tym miejscu" nikt się nie gromadził. Z wyjątkiem sił porządkowych..

Jedno ze zdjęć, które zrobiłem kilka dni przed wmurowaniem tablicy pokazuje, że była tam tabliczka gazowni.

Widziałem prześladowanych chrześcijan

Tomasz Sakiewicz, 11-08-2010

Ubliżanie, bicie, poniżanie, profanowanie symboli religijnych jest przestępstwem. Władze zezwoliły na takie traktowanie modlących się, sądząc, że w ten sposób rozwiążą problem krzyża. Z tego też powodu zezwoliły na protest świrowi, który w internecie fotografuje się z karabinami. 

"Ty k... módl się głośniej", "nadstaw ch... drugi polityczek", "wyp... do kościoła" - to normalne odzywki do spokojnie modlących się osób pod Pałacem Prezydenckim. Młodociany bandyta popycha dwie kobiety, lądują na palących się zniczach. Puściłem się za nim w pościg i udało mi się go zatrzymać. Policja nawet nie chciała go spisać. Młoda kobieta robi z przyniesionego krzyża wiatraczek, a następnie go łamie. Kompletnie pijany żul drze się na modlących, że to anarchia i on broni państwa prawa. Wśród atakujących jest kilka osób z półświatka, ludzie znani z działalności przestępczej - od sutenerstwa do napadów. Niemal wszyscy kompletnie pijani, część po narkotykach. Alkohol piją na oczach policji.

Straży miejskiej, tak bardzo aktywnej 3 sierpnia, kiedy ludzie bronili krzyża, niemal w ogóle nie widać. Popychane i szturchane kobiety starają się trzymać jak najbliżej krzyża i nie reagować. Zbydlęcona młodzież w pewnym momencie zaczyna się obnażać i oddawać mocz w kierunku krzyża.

Gdy nie wystarcza im obrażanie samego chrześcijaństwa, zaczynają drwić też z islamu i judaizmu. Bardzo popularne są symbole szatana. Wszystko, co może wyszydzić krzyż, wywołuje entuzjazm tej hołoty. Czasem krzyczą na przemian z wulgarnymi okrzykami: "Bronek, Bronek".

W chwili, gdy piszę ten komentarz, krzyż stoi na terenie należącym do Pałacu Prezydenckiego za zgodą szefa Kancelarii Prezydenta. Osoby modlące się korzystają ze swoich praw. Można się z nimi nie zgadzać, ale prawo do modlitwy, również na ulicy, mają zagwarantowane w konstytucji.

Ubliżanie, bicie, poniżanie, profanowanie symboli religijnych jest przestępstwem. Władze zezwoliły na takie traktowanie modlących się, sądząc, że w ten sposób rozwiążą problem krzyża. Z tego też powodu, wbrew podstawowym zasadom bezpieczeństwa, zezwoliły na protest świrowi, który w internecie fotografuje się z karabinami.

Może to jest sposób, tylko kto pozwolił wyjąć spod prawa spokojnie modlących się ludzi? "Gazeta Wyborcza" nie ukrywa, o co jej chodzi: o "obronę świeckiego charakteru państwa". Czy w tej samej sprawie występuje kilku bardzo medialnych biskupów, nazywając modlących się sektą? Czy nie zauważyli, że cała ta akcja jest jedynie pretekstem do rozprawy z dotychczasową polską pobożnością? Dali jawnym wrogom Kościoła niesamowity oręż do walki. W czasie, gdy jego najwierniejsi członkowie po prostu cierpią, nie są w stanie wydusić z siebie słowa w obronie poniżanych. Tym kilku biskupom szczerze życzę wysokiego poparcia w sondażach i jeszcze częstszych występów w mediach. Każdy w życiu powinien mieć to, czego pragnie najbardziej.

Wierzę, że istnieje ogromna milcząca część Kościoła, która wkrótce zabierze głos.

Jeszcze miesiąc temu wystarczyło postawić pod Pałacem Prezydenckim skromną tablicę. Dzisiaj władza będzie musiała budować monument i tłumaczyć się ze swojego stosunku do krzyża. "Gazeta Wyborcza", podpuszczając Bronisława Komorowskiego, wiedziała, co robi. Czy on sam wiedział, co mówi? Pewnie jak zwykle coś palnął. Ale za jego lekkomyślność płacą setki niewinnych ludzi. Teraz tylko Bóg może sprawić, że ich cierpienie nie pójdzie na marne...

Tomasz Sakiewicz

Po której stronie barierek stałby ks. Popiełuszko?

 ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski

 Nic tak nie razi jak pogarda duchownych wobec wiernych, dla których powinni oni być pasterzami.

Vox populi, vox Dei (głos ludu głosem Boga) – ta stara rzymska zasada, znana z początków chrześcijaństwa,  przed paroma dniami zwyciężyła po raz kolejny, tym razem na ulicach Warszawy. Przykro mi to pisać, ale stołeczny Kościół niestety nie popisał się. Władze archidiecezje warszawskiej, które cenię  za wiele spraw, wyraźnie zawiódł zmysł duszpasterski. Z jednej bowiem strony ustawicznie powtarzały one, że nie są stroną sporu, mając przy tym pełną rację, bo archidiecezja nie jest ani właścicielem Krzyża Smoleńskiego, ani placu na którym on stoi. Poza tym cały ten konflikt wywołali nie wierni czy duchowni archidiecezji, ale sam prezydent-elekt poprzez swoją kontrowersyjna wypowiedź medialną.

Z drugiej zaś strony władze kościelne dały się uwikłać w procedurę tzw. przenosin, które w rzeczywistości byłą likwidacją tej religijno-narodowej pamiątki. Wysyłanie zaś młodych księży ubranych w sutanny, komże i stuły, w asyście straży miejskiej rozpylającej gaz łzawiący, było chyba od czasu nominacji poprzedniego arcybiskupa warszawskiego najfatalniejszym posunięciem strony kościelnej. Przy okazji rodzi się pytanie, dlaczego kasztany z ognia chciano wyciągać rękami owych młodych duchownych, a nie tych, co tzw. porozumienie podpisywali? Czyżby ci ostatni nie mieli odwagi tam udać się? A może z góry przewidywali, że sprawa zakończy się tak jak się zakończyła?

Honor duchownych warszawskich uratował ks. Stanisław Małkowski, kapłan niezłomny i przyjaciel ks. Jerzego Popiełuszki. Cytuję za KAI:

„Osoby zgromadzone na Krakowskim Przedmieściu wznosiły okrzyki, m.in. „Nie damy krzyża”, „Nie zabierajcie nam krzyża”, nawołując do jego obrony. Odbyła się więc jedynie krótka uroczystość poświęcenia krzyża. Poświęcił go ks. Stanisław Małkowski, kapłan związany z „Solidarnością”. Ksiądz podszedł też do protestujących i porozmawiał z nimi. Podziękował wszystkim, którzy pilnują krzyża. Po jego interwencji otwarto barierki, które wcześniej zebrani usiłowali sforsować, i zgromadzeni podeszli do krzyża. »

Dobra i wyważona była też homilia ks. prałata Henryka Małeckiego. Powiedział on w kościele św. Anny, że krzyż jest znakiem miłości, łączy się ze służbą i poświęceniem dla innych. Bronił też wiernych „Ludzie, którzy chcą, aby krzyż pozostał przy Krakowskim Przedmieściu, mają prawo do wyrażania swoich emocji. (…) Często przedstawiani są oni w mediach w sposób schematyczny, jako fanatycy (…) Ale oni chcą, by ta tragedia została wyjaśniona i żeby to się nie zabliźniło. Ci ludzie mają lęk, gdy patrzą na rzeczywistość. Poza tym boją się, czy to nie będzie tak, że jakiś popularny polityk powie, że przeszkadzają mu krzyże w szkołach, w szpitalach”.

Mówił także o znaczeniu krzyża w życiu ludzi i społeczeństw. Powiedział także: “Krzyż wiesza się na piersiach ludzi oddanych służbie państwa, społeczeństwa, wartościom. (…) Krzyż łączy ludzi w miłości, ale jeżeli ktoś tego znaku nie potrafi odczytać, to nie łączy, a nawet przeszkadza”. Podkreślił również, że na Krakowskim Przedmieściu było dużo policji i straży miejskiej, dodając na końcu “Kiedy zobaczyłem taką rzeszę policji, poczułem lęk i zażenowanie”

Od kilku drzwi kurii warszawskiej są szturmowane przez przedstawicieli prezydenta, premiera i prezydent stolicy, domagających się, aby wysłać kolejnych duchownych, tym razem w asyście armatek wodnych i wozów bojowych. Oby arcybiskup Kazimierz Nycz, który niedawno przygotowywał beatyfikację ks. Popiełuszki, nie uległ tej presji i był konsekwentny, iż Kościół nie jest dla władzy świeckiej „chłopcem na posyłki”. Inna sprawa, że warto, aby wszyscy biskupi i duchowni, którzy nie tak dawno tłumnie wzięli udział we wspomnianej beatyfikacji, mieli odwagę odpowiedzieć sobie na pytanie: po której stronie barierek na Krakowskim Przedmieściu stałby dziś błogosławiony Ksiądz Jerzy?

Odkąd metropolitą został kardynał Stanisław Dziwisz zielone światło pali się dla małych „palikotków’ w koloratkach  

Nic tak nie razi jak pogarda duchownych wobec wiernych, dla których powinni być oni pasterzami. Dlatego też w sporze o Krzyż Smoleński na Krakowskim Przedmieściu nie szokują mnie tyle ataki personalne ze strony „Gazety Wyborczej”, co agresywne wypowiedzi biskupa Tadeusza Pieronka, jezuity Jacka Prusaka czy redaktorów Kazimierza Sowy i Adama Bonieckiego.  Wszyscy oni są związani z Krakowem. Dołączył do nich rzecznik kurii krakowskiej Robert Nęcek, nazywając wiernych „ludźmi podającymi się za wierzących”. A może, parafrazując tę wypowiedź, jest inaczej i kościół od wewnątrz rozkładają nie wierni, ale „duchowni podający się za wierzących”?

Wypowiedzi powyżej cytowanych duchownych, z których większość zatrudniono jest na lukratywnych kontraktach w „poprawnie politycznie” mediach, oznaczają, że język kardynała Karola Wojtyły – radykalny, ale pełen szacunku dla osób o odmiennych poglądach – odchodzi w Kościele krakowskim (i chyba nie tylko krakowskim) do przeszłości. Odkąd metropolitą został kardynał Stanisław Dziwisz zielone światło pali się dla małych „palikotków’ w koloratkach (o ile oni je jeszcze noszą). Kardynał postawi Janowi Pawłowi II jeszcze ze sto kolejnych pomników i wybuduje gigantyczne centrum, ale szkoda, że przebywając z nim tak długo ani on sam nie nauczył się jego języka, ani nie potrafił nauczyć go innych.

Kardynał ciągle apeluje do wiernych, aby dawali pieniądze na budowę owego centrum. O ile więc nie powstrzyma bpa Pieronka i innych podwładnych mu duchownych od kolejnego poniżania ludzi, to wierni mogą przestana dawać swoje datki. Obym znów nie był Kasandrą.

 ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski - Gazeta Polska, 11 sierpnia 2010

Nocne ataki na krzyż

 Pijany człowiek wpada pomiędzy modlących się. Rozpychając łokciami starsze kobiety, krzyczy na całe gardło: „wypier… z tym krzyżem stąd, ale już, zabieramy go!!!” Tłum bije brawo, słaniając się ze śmiechu. Jedna z modlących się kobiet zwraca mu uwagę, że chyba ją kopnął. Ten spluwa jej w twarz.

 Na początku odbywał się dialog. Przeciwnicy krzyża i zwolennicy jego obecności do momentu trwałego upamiętnienia 96 ofiar tragedii pod Smoleńskiem rozmawiali, wymieniali argumenty, przekonywali się wzajemnie do swoich racji. Ponieważ część wpływowych środowisk w Polsce i niektóre media na porozumienie i zgodę reagują alergicznie, dokonywano starań, aby sytuację zaognić i podnieść temperaturę sporu. Efekty już widać, pod krzyżem nocami dochodzi do dantejskich scen, rękoczynów, agresji ze strony przeciwników krzyża.

 Zwolennicy, wśród których jest wiele kobiet w podeszłym wieku, stoją wokół ułożonych zniczy, zdjęć poległych, przyniesionych świętych obrazków, krzyżyków, cytatów z Jana Pawła II. Odmawiają modlitwę. Jest kilka minut po północy. Stoją od kilku dni przez całą dobę, są zmęczeni, część udała się na spoczynek, więc jest ich niewielu w porównaniu z pijanym tłumem wyległym z pobliskich lokali rozrywkowych. Pijany człowiek wyglądający na 40 lat wpada pomiędzy modlących się. Rozpychając łokciami starsze kobiety, krzyczy na całe gardło: „wypier… z tym krzyżem stąd, ale już, zabieramy go!!!” Tłum równie pijanych ludzi bije brawo, słaniając się ze śmiechu. Jedna z modlących się kobiet spokojnym głosem zwraca mu uwagę, że chyba  niechcący, ale ją kopnął. Ten spluwa jej w twarz.

 Teoretycznie w cywilizowanym państwie prawa w środku Europy, w centrum stolicy przed siedzibą głowy państwa odpowiednie służby powinny gwarantować porządek. Teoretycznie. Praktycznie natomiast nie ma żadnych funkcjonariuszy policji ani straży miejskiej. Zaalarmowany funkcjonariusz, którego trzeba było przyprowadzić z samochodu zaparkowanego za rogiem, w końcu pojawia się na miejscu. Zajęło mu to kilka minut. Amator plucia wraz kolegami zdążyli oddalić się chwiejnym krokiem. W międzyczasie inny pijany wszedł pomiędzy modlących się a krzyż. Depcze po zdjęciach ofiar katastrofy, przewraca znicze, w pijanym widzie dyryguje śpiewającymi pieśni religijne.

 Funkcjonariusze nie widzą w tym nic zdrożnego. Dopiero na zdecydowaną prośbę uczestników modlitwy zaczynają interweniować. Policjant, którego od pijanego “dyrygenta” dzielą dwa metry, zwraca się do niego grzecznie: “czy może pan tu podejść?” Dwa metry zniczy, zdjęć, świętych obrazków. “Dyrygent” nie reaguje, a tłum rozbawionych meneli staje w jego obronie: „zostaw go pan, przecież on robi to samo, co oni, przedstawia swoje racje i ma do tego prawo.” Po kilku minutach próśb względem “dyrygenta”, ponaglany policjant decyduje się zrobić krok i wyciągnąć go za rękaw, prosi nawet o dokumenty. Do innego funkcjonariusza zwraca się jeden z obrońców krzyża: „czy mógł by pan zrobić coś z tymi ludźmi, którzy piją tutaj alkohol z firmowych butelek z etykietkami wódki i piwa, bo chyba jest to w miejscu publicznym nielegalne”. Funkcjonariusz odpowiada, żeby mu pokazać palcem, kto tutaj pije, bo on nikogo nie widzi. Po wskazaniu palcem prosi pijących o oddalenie się z flaszkami. „Nawet ich pan nie wylegitymował, a za to chyba należy się mandat”. „My tu znamy swoje zadania, a gdybyśmy zaczęli legitymować tych, co piją alkohol w miejscu publicznym, to dopiero by się zaczęło” – replikuje funkcjonariusz.

 Pomimo gęstniejącego tłumu pijanych w różnym wieku, policja uznaje swoje czynności za skończone i oddala się. Młody człowiek z niekompletnym uzębieniem krzyczy na całe gardło: “Leeegiiiaaa!!!” Inny pada z muzułmańskim pokłonem pomiędzy modlących się, krzycząc: „nie ma boga nad Allacha”. Paść było łatwo, wstać muszą mu pomóc rechoczący koledzy. Jeszcze inny krzyczy: “Szatanie, przybądź!!!” Jedna z modlących się kobiet mówi: „będę się za pana modlić”, krzyczący odpowiada: “spier…, ty kurwo!!!” Dobrze zbudowany młody człowiek broniący krzyża zaciska zęby i pięści. Kobieta chwyta go za gotujące się do ciosu ramię i mówi ściszonym głosem: „musimy być od ich silniejsi, nie możemy dać się sprowokować, o to im właśnie chodzi”. Pojawiają się łzy. Łzy bezsilności.

 Obserwujący całe zajście, przytuleni do siebie młodzi chłopcy – machający flagą w kolorze tęczy – są niezwykle rozbawieni tym, co widzieli.

 Michał Stróżyk

KRZYŻ PRZED PAŁACEM

cejrowski.com, 10.07.2010 r.

Usłyszałem dzisiaj w Trójce, że Pan Komorowski dogadał się z.... władzami kościelnymi w sprawie usunięcia krzyża ustawionego spontanicznie przed Pałacem Prezydenckim po katastrofie samolotu.

Po co usuwać ten krzyż? Czy on kumuś przeszkadza? I czym konkretnie przeszkadza? Przecież nie zastawia wjazdu, ani nie utrudnia ruchu - stoi dokładnie na przeciwko pomnika księcia Poniatowskiego, a sam jest pomnikiem dla tragicznie zmarłego Prezydenta RP. Więc w czym i komu przeszkadza?!

Dodam, że jeśli rzeczywiście zostanie usunięty, to najprawdopodobniej będzie to usunięcie nieskuteczne. Komuniści w stanie wojennym też starali się usunąć krzyż z kwiatów i zniczy układany spontanicznie na Placu Zwycięstwa. Jaruzelski także dogadał się z władzami kościelnymi na przeniesienie tamtego krzyża pod kościół św. Anny, pod arkady, czyli na teren przykościelny. Umowa była taka, że władze nie będą usuwały krzyża przy kościele, ale będą zmywały milicyjnymi sikawkami ten... ieuzgodniony oraz karały układaczy za zaśmiecanie Placu Zwycięstwa.

Efekt był taki, że krzyż nie zniknął, lecz uległ rozmnożeniu - zamiast jednego mieliśmy dwa miejsca i chodziliśmy kłaść kwiaty i palić znicze w oba.

Tym razem też tak będzie.
I ja sam obiecuję w tym uczestniczyć - jeśli krzyż, który postawiliśmy spontanicznie przed Pałacem prezydenckim, jeśli ten krzyż zostanie zabrany w inne miejsce, ja nadal będę przynosił kwiaty i palił znicze przed Pałacem.

Państwo jest dla Narodu, władza jest dla Narodu, ulice są dla Narodu,
symbole są dla Narodu. A nie na odwrót! A zatem to Naród ma rządzić władzą i nigdy na odwrót. Władza jedynie wykonuje USŁUGI dla Narodu - taki jest prawidłowy porządek rzeczy. Amen.

S t r o n a • byłych działaczy • Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża

Duchowni co gardzą wiernymi

 Nic tak nie razi jak pogarda duchownych wobec wiernych, dla których powinni być oni pasterzami.  Dlatego też w sporze o Krzyż Smoleński na Krakowskim Przedmieściu nie szokują mnie tyle ataki personalne ze strony „Gazety Wyborczej”, co agresywne wypowiedzi biskupa Tadeusza Pieronka, jezuity Jacka Prusaka czy redaktorów Kazimierza Sowy i Adama Bonieckiego.

Wszyscy oni mieszkają w Krakowie. Dołączył do nich rzecznik kurii krakowskiej Robert Nęcek, nazywając wiernych „ludźmi podającymi się za wierzących”. Te wszystkie wypowiedzi oznaczają, że język kardynała Karola Wojtyły – radykalny, ale pełen szacunku dla osób o odmiennych poglądach – odchodzi w Kościele krakowskim (i chyba nie tylko krakowskim) do przeszłości.

Odkąd metropolitą krakowskim został kardynał Stanisław Dziwisz zielone światło pali się dla przeróżnych „małych palikotów’ w koloratkach (o ile oni je jeszcze noszą). Kardynał postawi Janowi Pawłowi II jeszcze ze sto kolejnych pomników, ale szkoda, że przebywając z nim tak długo ani sam nie nauczył się jego języka, ani nie potrafił nauczyć go innych.

A może są także „duchowni podający się za wierzących”?

.Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski • isakowicz.pl

Karły obroniły krzyż (Do przerwy 1:0)

Medialne ałtorytety, księża w koloratkach i bez, jezuita w podkoszulku, oraz zastępy dziennikarzy, rzuconych  przez swych szefów na „odcinek katolicki”, od godziny 13.00, trzeciego sierpnia 2010 r., wmawiali mi przez ekran telewizora, że jestem niewierzący. Bo przecież osoba wierząca (jak twierdzili) musiała się tego dnia wstydzić za tych awanturników, którzy obronili krzyż smoleński przed przeniesieniem go w  godne miejsce. A ja jakoś się nie wstydziłem. Przeciwnie – odczuwałem radość z tego drobnego zwycięstwa. Pokusiłbym się nawet o stwierdzenie, że odczuwałem radość ewangeliczną, ale wobec sugestii ałtorytetów, że prawdopodobnie jestem niewierzący, powstrzymam się od takich deklaracji. A zatem radowałem się niezmiernie. Z tego, że przed pałacem prezydenckim „zwyciężyła demokracja”. Że Polacy wzorem sarmackich obrońców swych wolności dali prztyczka w nos tym, którzy gardzą własnym narodem. „Prawda przeciw światu” głosili pierwsi chrześcijanie. Po 2 tysiącach lat hasło nadal aktualne.

 Bartosz Arłukowicz stwierdził w TVN 24, że ta krzyżowa „awantura” obnażyła relatywizm moralny kościoła instytucjonalnego. Mocne słowa. Ale przyznaje całkowitą rację panu posłowi. To prawda. Powiem więcej, kościół instytucjonalny, a więc ten pisany dużą literą, nie tylko został obnażony jako instytucja opanowana przez relatywistów. Kościół zachował się jak Poncjusz Piłat – umył ręce. Ta „awantura” go nie obchodzi. Z tym, że jak zwykle w takich wypadkach, jednostka ratuje honor całej instytucji. Podczas gdy arcybiskupowi Nyczowi polewano ręce nad miską i podawano ręcznik, do obrońców krzyża udał się ks. Stanisław Małkowski, przyjaciel ks. Popiełuszki i poświęcił krzyż. Jak pamiętamy fakt nie poświęcenia wcześniej tego krzyża był argumentem przeciwko jego obecności pod pałacem. Katoliccy formaliści zapomnieli, że krzyż na którym ukrzyżowano Chrystusa także był niepoświęcony. Taka postawa zdaje się, jest określana przez katolickich zawodowców jako „bardziej papieska od papieża”. 3 sierpnia, w dniu „awantury”, krzyż smoleński był już poświęcony. Dzięki odważnemu księdzu, który wykonał tę posługę w zastępstwie, poobsadzanych na biskupich godnościach, zastępów współczesnych Piłatów.

 Przodowniczka na „odcinku katolickim” w „Rzeczpospolitej”, pani redaktor Czaczkowska, stwierdziła z kolei, że niektórzy wierni (tzn. ci awanturnicy spod krzyża) nie obdarzają należnym autorytetem hierarchów Kościoła. Kolejny strzał w dziesiątkę! Racja całkowita. Na autorytet trzeba sobie zapracować. Niektórym hierarchom coś na ten temat mogliby powiedzieć księża Wyszyński, Popiełuszko oraz Karol Wojtyła. Mogliby, gdyby żyli. Niestety nie ma już ich pośród nas a ich następcy nie zadają sobie trudu w poznaniu, na czym polegała wielkość tych osób. Na szczęście są jeszcze wśród księży odważne jednostki, które nie tylko nie wstydzą się obrońców krzyża, ale co ważniejsze, nie wstydzą się własnej sutanny…

 Tymczasem biskup Pieronek, który pół roku temu odkrył i podzielił się ze światem wiedzą o żydowskim spisku, dając sygnał innym księżom patriotom w kraju, że już można krytykować imperialistyczny Izrael i popierać pokojowo nastawionych Palestyńczyków, ogłosił, że w Polsce narodził się karlizm. Tak, tak konserwatyści spod znaku „Pro Fide rege…”. Co prawda ten nasz karlizm nie ma wiele wspólnego z tym oryginalnym, hiszpańskim. Ten nasz dotyczy ludzi, którzy dla swych, brudnych, politycznych celów wykorzystują symbole religijne. I dlatego się karlą (czy karleją – nie pamiętam dokładnie). No cóż jestem wdzięczny biskupowi Pieronkowi za te słowa. Kiedy o godzinie 13.00, trzeciego sierpnia br. powiedziano mi, że jestem niewierzący, przez wiele godzin zastanawiałem się kim naprawdę jestem. Na szczęście nie musiałem męczyć się długo. Słowa biskupa Pieronka wskazały moją tożsamość  intelektualno – religijną. Teraz już wiem – jestem karłem! Zaplutym karłem reakcji!

 PS

Czy pożar w domu gen. Kiszczaka ma coś wspólnego z  zachowaniem hierarchii kościelnej w sprawie krzyża smoleńskiego? Czy „spłonęło” tam coś niewygodnego dla Kościoła za cenę milczenia w sprawie krzyża?

.Łukasz Kołak • blogpowiernika.blogspot.com