Kapłani w Stanach Zjednoczonych to w przeważającej mierze ludzie szczęśliwi, zadowoleni z tego, kim są i co robią – wynika z kompleksowych badań przeprowadzonych ostatnio w 23 amerykańskich diecezjach. Za szczęśliwych uważa się 90 procent kapłanów. 80 proc. z nich twierdzi, że jest w dobrej formie. Zawiedzionych jest niespełna 5 proc.

Jak podkreśla autor ponad 200-stronicowego raportu, duchowa i psychiczna kondycja amerykańskiego duchowieństwa uległa zdecydowanej poprawie. Odsetek zadowolonych z życia kapłanów jest wyższy niż przed 5 laty, kiedy tamtejszy Kościół przeżywał apogeum kryzysu wywołanego przez skandale obyczajowe.

W badaniach zajęto się również celibatem. Nie pytano, kto jest za, a kto przeciw, lecz: „Czy celibat jest czymś pozytywnym dla ciebie?” i „Czy sądzisz, że Bóg powołał cię do życia w celibacie?”. Na pierwsze pytanie pozytywnie odpowiedziało 75 proc. księży, na drugie – 78.

Autorem raportu jest kapłan-psycholog ks. Stephen Rossetti, wieloletni dyrektor Instytutu św. Łukasza w Waszyngtonie, specjalizującego się w pomocy psychologicznej dla księży i zakonnic.

kb/ rv, vatican insider

1. Komunia na rękę jest powrotem do Tradycji

Twierdzenie to zakłada całkowicie błędne rozumienie Tradycji, która jest przecież żywym przekazem niezmiennej wiary. Tradycja nie zmienia się w swej istocie, lecz dopasowuje swój wyraz do zmiennych okoliczności dziejów — np. potępiając ze szczególną mocą te błędy, które występują w danej epoce. W dziejach Kościoła widać jasno, jak na organicznym rozwoju form liturgicznych (lex orandi), stanowiącym w swej istocie część żywej Tradycji, odciska się wyraźne znamię doktryny (lex credendi), która coraz jaśniej przedstawia prawdę, a jednocześnie surowo potępia błąd. Jeżeli zatem w naszej epoce, zwłaszcza po II Soborze Watykańskim, zaczęły wśród katolików rozpowszechniać się tak poważne błędy odnoszące się do Najświętszej Eucharystii, jak utrata wiary w przeistoczenie czy negowanie kapłaństwa sakramentalnego — co przyznał nawet papież Paweł VI, wydając jeszcze w trakcie obrad soboru encyklikę Mysterium fidei — to praktyka liturgiczna żywej Tradycji winna ze szczególną mocą odzwierciedlać zagrożoną naukę. Niestety, większość wprowadzonych w ramach “posoborowej reformy liturgicznej” nowinek idzie w dokładnie przeciwnym kierunku, a Komunia na rękę jest tego najdobitniejszym przykładem.

2. Komunia na rękę nie prowadzi do świętokradztwa

Większość historyków liturgii, zastanawiając się nad przyczynami wprowadzenia przez Kościół praktyki Komunii św. udzielanej do ust, wskazuje jako jedną z nich wprowadzenie chleba niekwaszonego jako materii Eucharystii. Z pewnością właściwe wypieczenie i wykrojenie komunikantów może ograniczyć liczbę oddzielających się okruchów, lecz na pewno nie jest w stanie całkowicie ich wyeliminować. Konsekwencje są oczywiste: nieużywanie pateny, niedbalstwo i nieuwaga szafarzy i komunikowanych oraz brak odpowiedniego nauczania o obecności Pana Jezusa w każdej cząstce prowadzą nieuchronnie do profanacji okruchów Ciała Pańskiego. W przerażenie mogą wprawić uspokajające głosy niedouczonych księży: “Nie przejmujmy się cząstkami, Jezus to przewidział…” — oto najczęstsza odpowiedź na wątpliwości wiernych. Co mamy jednak sądzić, gdy taką właśnie odpowiedź słyszymy ze strony Kurii Rzymskiej? (Por. pismo z Sekretariatu Stanu załączone do artykułu Świętokradztwo w majestacie prawa, Zawsze Wierni 12/2004).

3. Ręka świeckiego nie jest w niczym gorsza niż ręka kapłana

Każdy kapłan Chrystusowy, świadom swego kapłaństwa, doskonale wie o swojej niegodności. Jak wielką bojaźnią i drżeniem musi go napawać wypowiadanie słów: “Oto ciało moje… Oto krew moja…”. A jednak sam Chrystus Pan nakazał kapłanom spełniać święte czynności. Wykonują je, na mocy władzy święceń, in persona Christi. Stają się przez to Chrystusem sprawującym swą ofiarę i udzielającym sakramentów Nowego Przymierza; oddają się na wyłączną posługę Bogu. “A nikt nie bierze sobie tej godności tylko ten, który jest wezwany przez Boga, jak Aaron” (Hbr 5, 4). Kapłan zresztą nigdy nie dotyka Ciała Pańskiego bez prawdziwej potrzeby. Czy dla katolika świadomego swej wiary nie są to wystarczające argumenty? — Z tego m.in. względu tradycyjni katolicy sprzeciwiają się nadużyciu tzw. świeckich szafarzy Eucharystii.

4. Język nie jest bardziej godną częścią ciała niż ręka

Czytając takie opinie — a nie są one wcale rzadkie! — można dojść do przekonania o całkowitej słuszności powiedzenia: “Jeśli Pan Bóg chce kogoś ukarać, to mu rozum odbiera”. Czy propagatorzy Komunii na rękę spożywają Ciało Pańskie dłonią?! Nie wkładają Hostii do ust?! Nie dotykają jej językiem?! Wydaje się, że powinni doskonale wiedzieć, iż człowiek — cały człowiek, z duszą i ciałem — jest całkowicie niegodny przyjmować Komunię św. Czyżby nie rozumieli już nawet słów: “Panie, nie jestem godzien…”? Chcąc Komunię św. przyjąć, musi wziąć się ją do ust, dotknąć językiem. Nie ma potrzeby angażowania do tego dodatkowych organów ciała. Jeżeli na serio bierze się swą własną niegodność, nigdy nie sięgnie się po Ciało Pańskie jak po zwykły pokarm.

5. Komunia św. do ust umniejsza godność człowieka

Właściwie nie należałoby w ogóle zajmować się tym kłamstwem, wynikającym zresztą z fałszywej religii humanistycznej, której elementy coraz częściej pojawiają się w tzw. Kościele posoborowym. Ktoś, kto recytuje: “Panie, nie jestem godzien”, a w chwilę później walczy o swoją godność, nie zasługuje nawet na miano homo sapiens.

6. Komunia św. na rękę jest zgodna z praktyką pierwszych wieków

Trudno chyba o bardziej kłamliwe twierdzenie w świetle historii liturgii i rozwoju wszystkich znanych rytów chrześcijańskich. Forma, w jakiej rozpowszechniła się Komunia na rękę w dobie reformacji, identyczna z tą, którą promuje się dziś w Kościele katolickim, stanowi ordynarną nowinkę, stojącą w jawnej sprzeczności z praktyką stosowaną w starożytności i wczesnym średniowieczu.

Najistotniejszą różnicę stanowi tu fakt, że nigdy i nigdzie — poza przypadkami naglącej konieczności, jak np. zagrożenie profanacją lub czas prześladowań — wierni nie mogli komunikować się samodzielnie. W znanych opisach patrystycznych czytamy o przyjmowaniu Ciała Pańskiego na dłoń prawej, nie lewej ręki (już sama ta różnica jest dowodem na całkowitą odmienność obu porównywanych praktyk), z której wierny, pochylony w głębokim pokłonie, chwytał Hostię wargami i spożywał, a potem dokładnie wylizywał wnętrze dłoni, zapobiegając profanacji pozostałych cząstek Ciała Pańskiego. Nie było w ogóle mowy o samodzielnym podnoszeniu Hostii palcami do ust.

Zasada ta przez pewien czas dotyczyła także celebrującego kapłana (inny kapłan lub diakon podawał mu Ciało Pańskie), a nawet papieża, któremu Komunii św. podczas uroczystych ceremonii udzielał diakon.

7. Komunia św. na rękę jest w pełni zgodna z przepisami prawa

Jesteśmy jak najdalsi od pozytywistycznego legalizmu liturgicznego, zakładającego, że wszystko, na co wyrażono zgodę w Rzymie, musi z konieczności służyć dobru Kościoła i zbawieniu dusz. Mamy zresztą liczne, smutne dowody, że tak niestety nie jest. Można nawet odnieść wrażenie, że najskuteczniejszą — zdaniem władz rzymskich — metodą walki z nadużyciami jest ich legalizacja. Widać to doskonale właśnie na przykładzie Komunii na rękę, która najpierw została nielegalnie rozpowszechniona, a potem wydano przepisy, umożliwiające uzyskanie indultu na to nadużycie tam, gdzie się rozpowszechniło. Warto jednak dowieść, że wprowadzanie Komunii na rękę w Polsce jest nielegalne nawet w świetle wewnętrznie sprzecznych przepisów posoborowych.

Komunia na rękę nie stanowi normy prawa powszechnego, lecz wyjątek, na który trzeba uzyskać pozwolenie (indult) Stolicy Apostolskiej, uzależniony od zaistnienia pewnego stanu faktycznego (rozpowszechnienie się tej praktyki). Z tego względu np. zezwolenie kard. Józefa Glempa na przyjmowanie Komunii na rękę w archidiecezji warszawskiej stanowi akt bezprawia, który można uznać raczej za tworzenie warunków do wystąpienia o indult, niż za wykonywanie ważnie udzielonego pozwolenia. Jest bowiem bardziej niż oczywiste, że jak dotychczas Komunia na rękę wcale się w tej diecezji nie rozpowszechniła — podobnie zresztą, jak nie stała się powszechna w żadnej innej diecezji w Polsce.

Nie należy się jednak łudzić: identyczna sytuacja miała miejsce np. w Anglii i Walii, a jednak Komunia na rękę jest tam rozdawana już od blisko dwudziestu lat…

Za: Zawsze Wierni 4/2005 (Bibuła)

Administracja Baracka Obamy oszukuje obywateli i łamie konstytucję. Rząd przeprowadza bowiem ideologiczną czystkę, eliminując z życia publicznego ludzi wierzących i ich organizacje. Jako katolicy musimy się temu przeciwstawić – apeluje amerykański episkopat. Z okazji rozpoczynającego w najbliższą sobotę w Stanach Zjednoczonych miesiąca obrony życia biskupi proszą, by pamiętać o wszystkich ofiarach aborcji, zarówno nienarodzonych dzieciach, jak i wciąż żyjących, niedoszłych matkach i ojcach.

Kard. Daniel DiNardo, który w imieniu episkopatu wystosował list z tej okazji, zarzuca Obamie oraz związanym z nim mediom, że oszukują społeczeństwo w sprawie środków antykoncepcyjnych. Promują je bowiem jako alternatywę dla aborcji, środek profilaktyczny i warunek kobiecego szczęścia. Jako takie Biały Dom każe je refundować wszystkim zakładom ubezpieczeń, nie licząc się z prawem do sprzeciwu sumienia. Kard. DiNardo zaznacza jednak, że antykoncepcja nie jest skuteczną alternatywą dla aborcji, bo jak podają ostatnie dane, większość kobiet, które zgłaszają się do klinik aborcyjnych, zaszła w ciążę pomimo prawidłowego stosowania antykoncepcji. Również mówienie tu o profilaktyce jest oszustwem, bo ciąża nie jest żadną dolegliwością, a środki koncepcyjne nie chronią przed chorobą, lecz przeciwnie, zwiększają ryzyko zakażenia drogą płciową, w tym wirusem HIV, sprzyjają rozwojowi raka piersi (pod wpływem nadmiaru estrogenu) i mogą prowadzić do wylewu w wyniku działania sztucznego progesteronu.

Biały Dom oszukuje też obywateli twierdząc, że instytucjom religijnym pozostawia wolną klauzulę sumienia. W istocie stosowana przez Obamę definicja klauzuli jest tak wąska, że nie zmieściłby się w niej nawet sam Jezus – pisze kard. DiNardo. Dążąc do wyrugowania ludzi wierzących i instytucji religijnych z amerykańskiego życia, Biały Dom łamie konstytucję i zrywa z wizją ojców-założycieli Stanów Zjednoczonych – pisze przewodniczący komisji amerykańskiego episkopatu ds. obrony życia.

kb/ rv, usccb

Nawet 20 parafii w diecezji Belleville w południowej części amerykańskiego stanu Illinois ma zostać wkrótce zamkniętych. To część procesu restrukturyzacji i konsolidacji działających tu wspólnot.

W liście do wiernych ordynariusz diecezji Edward Braxton poinformował, że zmiany dotyczyć mają parafii najmniej żywotnych. „Wiem, jak bardzo kochacie swój kościół i parafię. Ufam, że miłość ta przetrwa i prowadzić będzie nas wszystkim w tym ważnym procesie, jakiego się podejmujemy” – podkreślił biskup.

Diecezja Belville liczy 70 tys. wiernych i obejmuje 117 parafii w 28 hrabstwach. Biskup nie podjął jeszcze decyzji, które ze wspólnot zostaną zamknięte.

Odbywająca się niemal we wszystkich diecezjach Kościoła katolickiego w USA restrukturyzacja, polegająca w niektórych przypadkach na łączeniu lub całkowitym zamykaniu parafii, ma związek ze zjawiskiem przemieszczania się ludności lub brakiem kapłanów. Wielu wiernych przeniosło się z terenów wielkomiejskich na przedmieścia. W niektórych przypadkach źródłem kłopotów finansowych diecezji są gigantyczne odszkodowania wypłacane ofiarom seksualnych nadużyć księży.

Źródło: KAI

USA: wierni ratują parafie przeznaczone do zamknięcia

 (Czyli, e warto walczyć..... i mieć nadzieję)

Dyrekcja drugiej największej w USA nekropolii – Narodowego Cmentarza w Houston zakazała swoim pracownikom oraz wolontariuszom używania zwrotów: „Jezus”, „Bóg”. Głównym powodem wprowadzenia zakazu miało być ich „agresywne znaczenie”.

Arleen Ocasio, desygnowana na swoje stanowisko przez prezydenta Baracka Obamę, dyrektor cmentarza już w maju br. rozpoczęła cenzorską kampanię przeciwko „aktom osobistej ekspresji religijności”. Działający na rzecz nekropolii kombatanci donoszą, że zamknięta została kaplica cmentarna, usunięto krzyż oraz Pismo Święte, dawne miejsce modlitwy ma zostać przekształcone w „miejsce spotkań”.

Wolontariusze działający w ramach kół patriotycznych i kombatanckich zostali zmuszeni do przedkładania swoich mów pogrzebowych oraz modlitw do wstępnej akceptacji zarządu cmentarza. Zostali także pouczeni, że jeśli nadal pragnę pełnić dobrowolną służbę przy pochówkach muszą usunąć ze swoich publicznych wystąpień słowa „Bóg” oraz „Jezus”.

W odpowiedzi na absurdalne zarządzenie weterani rozpoczęli protest przeciwko zarządowi houstońskiego cmentarza, domagając się by uświęcona ziemia, miejsce pochówku 70 000 tysięcy osób, w tym wielu zasłużonych dla USA patriotów, w dalszym ciągu mogła pełnić swoją pierwotną rolę – miejsca, w którym smutek, łzy kojone były słowami modlitwy, w którym słowo „Bóg” od samego początku oznaczało nadzieję zbawienia.

W związku ze skandalicznym zarządzeniem dyrekcji Narodowego Cmentarza w Houston amerykańskie Stowarzyszenie Obrony Tradycji, Rodziny i Własności (TFP) organizuje akcję wysyłania protestów na adres dyrektor Arleen Ocasio. Osoby pragnące przyłączyć się do akcji zapraszamy na stronę: campaigns.tfp.org.

Źródło: Cbsnews

Nowy gubernator Nowego Jorku, niejaki Andrzej Cuomo, rozpoczął swoje urzędowanie od Mszy świętej w katedrze Niepokalanego Poczęcia w Albany oraz przyjęcia tamże Komunii świętej. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że uważający się za katolika pan gubernator jest zwolennikiem swobodnego dostępu do zabiegów aborcyjnych, popiera homozwiązki, a do tego jest rozwodnikiem i od wielu lat żyje z konkubiną, Sandrą Lee. Biskup Howard Hubbard w kazaniu wspomniał, że nowy gubernator w najbliższym czasie “będzie głęboko zanurzony w pracę ewangelizacyjną poprzez przeprowadzanie zmian na rzecz społeczeństwa”.

Jak widać nie tylko w Europie biskupi są bardziej wierni władzy świeckiej niż Katechizmowi Kościoła Katolickiego.

Dextimus

Elaine Donnelly, szefowa Centrum Gotowości Bojowej Armii Amerykańskiej ubolewa nad tym, że episkopat USA milczał w sprawie projektu ustawy, znoszącego zakaz służby jawnych homoseksualistów w armii amerykańskiej. „Kiedy kwestia ta poddana została głosowaniu – które ostatecznie zakończyło się sukcesem w kongresie – Kościół katolicki, pośród wszystkich organizacji, które głośno wypowiadały się w tej sprawie w czerwcu, milczał”.

Donnelly skrytykowała kard. Donalda Wuerla za to, że powiedział, iż „Kościół katolicki nie ma konkretnego stanowiska w tej sprawie”. Szefowa Centrum Gotowości Bojowej zauważyła, że jedynie abp Timothy Broglio, kapelan wojskowy wcześniej wypowiadał się przeciw zniesieniu polityki „Don’t Ask, Don’t Tell”.

Przypomniała, że stanowisko abp Broglio było jak najbardziej uzasadnione. 22 lipca 1992 r. Kongregacja Nauki Wiary, której prefektem wówczas był kardynał Joseph Ratzinger ogłosiła dokument, w którym stwierdziła, iż dyskryminacja ze względu na tzw. orientację seksualną nie jest tym samym, co dyskryminacja ze względu na rasę, pochodzenie etniczne itd. jako, że kwestia „orientacji seksualnej” „budzi niepokój moralny”. Według dokumentu Kongregacji Nauki Wiary „istnieją dziedziny, w których nie jest przejawem niesprawiedliwej dyskryminacji uwzględnienie skłonności seksualnej, na przykład gdy chodzi o adopcję dziecka lub powierzenie go opiekunom, zatrudnianie nauczycieli lub trenerów sportowych i służbę wojskową”.

Źródło: CWN, AS

Komentarz PiotrSkarga.pl: Milczenie Kościoła katolickiego w USA w tak ważnej sprawie moralnej pokazuje jasno w jakim kryzysie znajduje się Kościół. Sytuacja ta domaga się wielkiej modlitwy i pokuty, aby Dobry Bóg udzielił łask do przezwyciężenia tego kryzysu.

 

 

Prawnicy chrześcijańskiej organizacji Alliance Defense Fund (ADF) złożyli w Departamencie Zdrowia USA skargę na Uniwersytet Vanderbilt w Nashville w stanie Tennesse, twierdząc, że uczelnia zmusza studentów pielęgniarstwa do asystowania przy aborcjach. Zdaniem ADF, działania te są nielegalne, gdyż uniwersytet ten co roku otrzymuje państwowe wsparcie finansowe w formie podatku federalnego.

Prawo amerykańskie zabrania instytucjom dotowanym z pieniędzy podatników zmuszać studentów lub pracowników opieki zdrowotnej do uczestnictwa przy aborcji wbrew ich religii lub przekonaniom moralnym.

Skargę wniesiono w imieniu studentki czwartego roku pielęgniarstwa z innej uczelni, która złożyła w Vanderbilit aplikację o rezydenturę z pielęgniarstwa. Dziewczyna twierdzi, że warunkiem przyjęcia do programu była zgoda na asystowanie przy aborcjach.

W ubiegłym roku organizacja ADF złożyła pozew – w imieniu pielęgniarki Cathy Cenzon-DeCarlo – przeciw szpitalowi Mt. Sinai Hospital z Nowego Jorku. Placówka zmusiła kobietę do asystowania przy późnej aborcji. Pielęgniarce grożono rozwiązaniem umowy o pracę i pozbawieniem licencji. Pozew został odrzucony przez dwie instancje sądowe.

Matt Bowman z ADF podkreśla, że pielęgniarki broniące życia nie powinny być zmuszane, wbrew ich przekonaniom, do uczestnictwa w aborcji, gdyż jest to niezgodne z prawem i narusza wolność sumienia.

Źródło: KAI

Amerykańscy biskupi mieli rację, kiedy przestrzegali przed prezydencką reformą służby zdrowia. Po paru miesiącach okazało się, że wbrew obietnicom Baracka Obamy i gorączkowym zapewnieniom niektórych nurtów katolickiej społeczności, aborcja będzie jednak opłacana z funduszy federalnych.

 Przypomniał o tym wczoraj na otwarcie obrad episkopatu jego przewodniczący. Kard. Francis George obszernie odniósł się do tej sprawy, bo spór wokół reformy wprowadził głębokie podziały wśród katolików. Pokazał, że liczni politycy instrumentalnie traktują Kościół. Również w samej wspólnocie katolickiej jest wielu takich, którzy chcieliby przekształcać Kościół według własnych wizji i dyskredytują głos episkopatu w kwestiach publicznych. Kard. George przypomniał, że biskupi, choć nie przemawiają bynajmniej w imieniu wszystkich katolików, mają za zadanie przypominać apostolskie nauczanie, również w kwestiach moralnych. W sposób szczególny dotyczy to aborcji, która, jak zaznaczył, odebrała życie 50 mln amerykańskich dzieci.

Przewodniczący episkopatu podjął również temat zagłady irackich chrześcijan. Cytując list amerykańskiej dominikanki pracującej w Iraku, szczegółowo opisał zamach w syrokatolickim kościele w Bagdadzie. Przywołał tu postać trzyletniego Adama, który najpierw był świadkiem śmierci swych rodziców, a potem przez dwie godziny chodził po kościele za terrorystami, krzycząc „dosyć”. W końcu sam został przez nich zamordowany. „Jako biskupi, jako Amerykanie nie możemy odwracać się od tej sceny, nie możemy pozwolić, by świat jej nie zauważył” – zaznaczył kard. George.

Na trwających w Baltimore obradach episkopatu podejmowanych jest szereg kwestii. Ordynariusz polowy zaapelował do biskupów o wyznaczanie większej liczby kapłanów do posługi wśród katolickich żołnierzy, którzy stanowią 1/4 amerykańskiej armii. Abp Timothy Broglio podkreślił, że kiedy w jednostkach brakuje księży, żołnierze z konieczności szukają pomocy u pastorów protestanckich. „Chcę jedynie, aby żołnierze, którzy powrócą do waszych diecezji, nadal byli katolikami” – podkreślił amerykański ordynariusz polowy.

Z kolei bp Ronald Herzog z Komisji Episkopatu ds. Mediów, zaapelował o większą obecność Kościoła w internetowych mediach społecznościowych. W jego przekonaniu znaczą one przełom podobny do tego, który wprowadził Gutenberg. 500 lat temu opieszałość Kościoła w korzystaniu z nowych technologii piśmiennictwa doprowadziła do reformacji. Aby uniknąć podobnych konsekwencji, Kościół musi dziś potraktować portale społecznościowe jako nowe pole duszpasterstwa – zaznaczył bp Herzog.

Na trwającej do czwartku sesji episkopatu przedstawiono też raport na temat pomocy Kościoła dla ofiar trzęsienia ziemi na Haiti. Biskupi podkreślili wyjątkową hojność amerykańskich katolików. Zapewniono też, że w dziele odbudowy infrastruktury kościelnej na Haiti amerykański Kościół będzie dbał o zapewnienie należytej jakości budynków, aby podobna tragedia już nigdy więcej się nie powtórzyła – zaznaczył abp Thomas Wenski z komisji episkopatu ds. Ameryki Łacińskiej.

Warto dodać, że obradujący w Baltimore episkopat USA wybrał nowego przewodniczącego. Po burzliwej debacie został nim niespodziewanie metropolita Nowego Jorku, 60-letni abp Timothy Dolan.

kb/ rv