Klub Polski, Maine USA

Drodzy Przyjaciele,

W dniu 8 kwietnia 2011 roku zwrócono się do mnie o akceptację przyjęcia niesprecyzowanego bliżej "odznaczenia państwowego" na 30 rocznicę powstania Niezależnego Zrzeszenia Studentów za moją walkę o niepodległość Polski.

W dniu 9 kwietnia odmówiłem przyjęcia jakiegokolwiek odznaczenia państwowego z rąk zdrajcy Bul-Komorowskiego, o czym Was zawiadamiam.

Serdecznie pozdrawiam,

Stanisław Matejczuk

Stanisław Matejczuk ps. "Student"

 Ur. 26 kwietnia 1958 roku we Wrocławiu w rodzinie o wielowiekowych tradycjach wojskowych. Ojciec Wiesław, oficer LWP nigdy nie należał do PZPR. Za kontakty z Ojcami Dominikanami oraz otwarte wyznawanie wiary katolickiej cała rodzina została dyscyplinarnie przeniesiona w 1963 roku do Katowic.

W latach 1976-1982 łącznik tajnej organizacji oficerów LWP, założonej i dowodzonej przez Ojca w Śląskim Okręgu Wojskowym (w latach 80-tych, po połączeniu się z identyczną organizacją w Wielkopolskim Okręgu Wojskowym przyjęła ona nazwę "Viritim").

W roku 1977 aresztowany wraz z Ojcem przez KGB na przełęczy Kazbegi w Kaukazie pod zarzutem szpiegostwa na rzecz CIA. Uwolniony przez Gruzinów. Od tego czasu aż do 1989 roku z zakazem wjazdu do wszystkich krajów bloku sowieckiego.

Również w 1977 roku założył i kierował organizacją Niezależne Zrzeszenie Studentów Polskich, zrzeszającą studentów wszystkich śląskich uczelni oraz młodszych pracowników naukowych. Organizacja, której główną siedzibą było duszpasterstwo akademickie w Katowicach-Dębie, została rozbita w 1978 roku przez połączone siły Służby Bezpieczeństwa i kontrwywiadu wojskowego WSW w Gliwicach. Akcja ta została przeprowadzona pod osobistym nadzorem ówczesnego szefa kontrwywiadu płk Czesława Kiszczaka.

W wyniku likwidacji Niezależnego Zrzeszenia Studentów Polskich został relegowany z Wydziału Inżynierii Sanitarnej i Ochrony Środowiska Politechniki Śląskiej w Gliwicach z jednoczesnym zakazem kontynuowania studiów gdziekolwiek w PRL. Dzięki Kardynałowi Stefanowi Wyszyńskiemu oraz Ks. Profesorowi Karolowi Wojtyle został przyjęty na Katolicki Uniwersytet Lubelski na Wydział Nauk Humanistycznych - Historię.

W latach 1978 - 1982 działał w Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Wtedy również współpracował z wydawnictwem "Spotkania" utrzymując ścisłe kontakty z Januszem Krupskim

W 1980 roku jako jeden z założycieli Niezależnego Zrzeszenia Studentów KUL zasiadał w Tymczasowym Komitecie Organizacyjnym, Tymczasowym Zarządzie oraz Zarządzie I-szej Kadencji (aż do stanu wojennego). Był przewodniczącym Komisji Organizacyjno-Porządkowej oraz dowódcą półjawnej Sekcji Specjalnej NZS KUL. Organizator akcji solidarnościowych NZS KUL (marsze, strajki studenckie), redaktor miesięcznika "KUL-ier". Prelegent-wykładowca historii najnowszej Polski w czasie strajków uczelni śląskich i łódzkich.

Aresztowany w nocy z 4 na 5 marca 1982 roku i skazany na 6 lat więzienia jako "założyciel i przywódca związku zbrojnego na terytorium PRL w okresie obowiązywania stanu wojennego" wraz z innymi osobami, podległymi mu w "Siłach Zbrojnych Polski Podziemnej". Przetrzymywany w Pałacu Mostowskich, w więzieniu na Rakowieckiej w Warszawie, a następnie w piwnicach ZK nr 1 w Strzelcach Opolskich i wreszcie w ZK na Kleczkowskiej we Wrocławiu. Pomijany przez amnestie dla więźniów politycznych, ostatecznie zwolniony na skutek interwencji rządu USA (dotyczyła ona również kapelana organizacji ks. Sylwestra Zycha) w dniu 10 października 1986 roku.

W latach 1988-1989 jako współorganizator reaktywacji Polskiego Stronnictwa Ludowego i członek Tymczasowego Prezydium PSL był redaktorem naczelnym pierwszych 7 numerów "Gazety Ludowej". Będąc uczestnikiem pierwszej niezależnej pielgrzymki do Katynia, w dniu 7 kwietnia 1989 roku złożył na grobach pomordowanych polskich oficerów wieniec w imieniu reaktywowanego PSL. Po 7-mym numerze "Gazety Ludowej", w związku z dywersją ZSL, przekształcającą reżimowe stronnictwo wraz z kilkoma byłymi działaczami PSL na spotkaniu w Wilanowie, zrezygnował z działalności z tym postkomunistycznym wówczas tworem.

Po zamordowaniu w lipcu 1989 roku ks. Sylwestra Zycha przez tzw. "nieznanych sprawców", wyjechał z wizytą do Wielkiej Brytanii na zaproszenie organizacji polityczno-rządowych. Był autorem "Memorandum w sprawie zabójstwa ks. Sylwestra Zycha", które wręczył wielu przedstawicielom brytyjskiego życia politycznego (m.in. Pani Premier Margaret Thattcher). Podczas wizyty przekazał urnę z ziemią z grobów w Katyniu pod pomnik katyński w Cannock Chase.

Wobec nasilających się anonimowych pogróżek ze strony "nieznanych sprawców" oraz nieudanego napadu na niego w końcu kwietnia 1990 roku, podjął decyzję opuszczenia Polski. Zadanie ułatwił fakt, że został stypendystą Instytutu Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku. Niebawem opuściła też Polskę żona z córką, przedostając sie do Anglii, skąd - po kilku miesiącach - dotarły do USA.

W USA był sekretarzem Kongresu Polonii Amerykańskiej - Nowy Jork, współzałożycielem i wiceprzewodniczącym organizacji "Akcja Polska" oraz głównym reprezentantem kampanii na Prezydenta RP prof. Adama Strzembosza. Podczas kampani doprowadził do powstania prężnie działających ośrodków wyborczych w USA, Kanadzie, Brazylii, Urugwaju, Australii i Nowej Zelandii. Jako redaktor naczelny "Biuletynu Informacyjnego Kampanii prof. Adama Strzembosza" zorganizował jego równoczesne wydawanie na terenie tych krajów.

Autor ponad 120 artykułów w językach: polskim, angielskim i francuskim, wydanych w wielu czasopismach na świecie. Współpracownik "The World Review" Kongresu USA, redaktor naczelny dwutygodnika "Light for the East". Wybrany do grona dyrektorów Keston College w Oxfordzie oraz - na konwencji w Washington, DC - jako dyrektor Amnesty International.